Enschede Marathon door de ogen van Titus Olthof

Zondag 22 april stond al lang goud omrand in mijn agenda.

Nog 1x de hele van Enschede, de jubileum editie. Drie keer eerder stond ik in Enschede aan de start voor de hele. De eerste keer in 1998, start en finish in het oude Diekman stadion, via Haaksbergen, Beckum en Hengelo terug naar Enschede.

Een aantal jaren later de route via de zuidwijken van Enschede, mijn beste tijd in Enschede, 3:38.

De derde keer de twee rondes via Lonneker en Glanerbrug. Qua beleving voor mij misschien wel de mooiste, samen met een loopmaatje van AC Tion, Cees van Reemst vergezeld bij de finish van zijn 100e marathon.

En dan nu 20 jaar later voor de vierde keer aan de start en weer een ander parcours. In de voorbereiding merkte ik al dat het heilige vuur er niet meer helemaal was. Het trainen viel mij zwaar, vooral bij de lange duurlopen miste ik motivatie. Gevolg wel genoeg kilometers, stukjes tot 14 km waren geen probleem maar te weinig duurkilometers en laten die nou het belangrijkste zijn voor een succesvolle marathon. Al voor Enschede had ik het besluit genomen, na Enschede geen hele meer of er moet iets bijzonders op mijn pad komen.

Dan wordt je 2½ week voor de marathon ook nog grieperig, ga je vorig weekend ook nog door de rug, kortom een goede voorbereiding is anders. En als klap op de vuurpijl, heerlijk zonnig en warm weer. Voor het publiek perfect, voor mij als slecht weer loper ietsjes minder.

Met mijn loopmaatje, Gerard, afgesproken rustig te beginnen en met de pacers van 4:15 uur te starten. Glanerbrug heen en weer geen probleem maar daarna kreeg ik al last van de warmte. Op de helft al te veel energie opgebruikt ondanks het lage tempo. Even overwogen helemaal niet aan de tweede ronde te beginnen. Ik weet uit de voorgaande 18 marathons hoe zwaar het tweede gedeelte van een marathon kan zijn maar opgeven is geen optie bedacht ik mij.

3 km later sloeg de twijfel toe, is het toch niet beter om te stoppen, als je al bij 24 km moet wandelen…..

Na Lonneker nog even gedacht, rechtdoor i.p.v rechtsaf de Waalstraat in. Toch maar niet gedaan. Bij 30 km lachte het taxibusje voor de uitstappers mij wel erg toe, toch maar door.

Bij de Grolsch Veste toch de knoop doorgehakt, ik stop. Alleen het beloofde busje liet lang op zich wachten. Dan maar gewoon een stukje doorlopen. Ja, en dan kom je met veel wandelen in het van Heekpark terecht. En dan, het van Heekpark uit kom je in de grote groep van 10 kilometers lopers terecht. Geeft weer een beetje moraal en uiteindelijk ben ik dan toch nog gefinisht!

Memorabele marathon rijker. Daar heb ik het op verjaardagen nog wel eens over. Dat was bij 18 graden en 3:55 uur heel anders geweest.

En het grote voordeel van veel moeten wandelen, het herstel naar de Roparun toe wordt een stukje makkelijker. Zo heeft elk nadeel ook weer zijn voordeel.

Moet ik nog wat over het parcours zeggen? het stuk over de UT, de Grolsch Veste en de F35, warm, geen schaduw en geen toeschouwers. In de tweede ronde heen en weer naar Glanerbrug was niet prettig maar er stond altijd wel publiek.

Aan het einde van de ronde(s) door de binnenstad, super!

Titus Olthof